{"id":5477,"date":"2026-10-27T12:25:12","date_gmt":"2026-10-27T11:25:12","guid":{"rendered":"https:\/\/smartsapiens.com\/?p=5477"},"modified":"2026-10-27T12:25:20","modified_gmt":"2026-10-27T11:25:20","slug":"linkedin-vindt-dat-je-toe-bent-aan-een-break-dus-krijg-je-nog-meer-linkedin","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/smartsapiens.com\/en\/linkedin-vindt-dat-je-toe-bent-aan-een-break-dus-krijg-je-nog-meer-linkedin\/","title":{"rendered":"LinkedIn vindt dat je toe bent aan een break. Dus krijg je n\u00f3g meer LinkedIn."},"content":{"rendered":"

Wat de spelletjes van LinkedIn ons leren over digitale vitaliteit, gedragsontwerp en de verantwoordelijkheid van digitale platforms<\/strong><\/p>

Onder mijn contactverzoeken op LinkedIn verscheen onlangs een boodschap die me aan het denken zette:<\/p>

\u201cNeed a 30 second break? You’ve earned it!\u201d<\/strong><\/p>

Ja, eigenlijk wel. Alleen bestaat de break die LinkedIn vervolgens voorstelt uit nog 30 seconden op LinkedIn, waar je een van de dagelijkse spelletjes kunt spelen die het platform sinds 2024 aanbiedt.<\/p>

Op zichzelf is daar natuurlijk weinig mis mee en als iemand plezier beleeft aan een potje Queens of Zip, vooral doen. Waar ik vooral op blijf hangen is dat LinkedIn blijkbaar constateert dat de gebruiker toe kan zijn aan een pauze, maar die pauze vervolgens invult met een nieuwe activiteit binnen precies dezelfde digitale omgeving waarvan je misschien juist even pauze nodig had.<\/p>

Dat wordt relevanter wanneer je kijkt naar wat LinkedIn inmiddels rondom die spellen heeft gebouwd, want naast het oplossen van een puzzel kun je streaks opbouwen, mijlpalen behalen, prestaties verzamelen, jezelf vergelijken met anderen en meldingen aanzetten om ervoor te zorgen dat je morgen niet vergeet terug te komen. Vanuit digitale vitaliteit en productiviteit op de werkvloer roept dat voor mij een vrij fundamentele vraag op: wanneer is iets eigenlijk een pauze, en wanneer hebben we alleen de ene digitale activiteit ingeruild voor de volgende?<\/p>

De spelletjes werken behoorlijk goed<\/strong><\/p>

LinkedIn introduceerde in mei 2024 de eerste drie games, Queens, Crossclimb en Pinpoint, waarbij het bedrijf de spellen onder andere presenteerde als een laagdrempelige manier om connecties te versterken, gesprekken te starten en wat meer informele interactie binnen professionele netwerken te cre\u00ebren.<\/p>

De spellen bleken in ieder geval goed in staat om mensen terug te laten komen. Vijf maanden na de introductie meldde LinkedIn dat 80 procent van de spelers de volgende dag opnieuw speelde en 76 procent een week later nog steeds terugkwam. Toen LinkedIn in maart 2025 het spel Zip introduceerde, rapporteerde het zelfs dat 84 procent van de spelers de volgende dag opnieuw speelde en 80 procent een week later nog steeds actief was.<\/p>

LinkedIn zelf presenteert die cijfers als bewijs dat de spellen aanslaan en bijdragen aan interactie tussen gebruikers, terwijl TechCrunch bij de oorspronkelijke introductie ook wees op het zakelijke belang dat voor de hand ligt: games geven mensen een extra reden om terug te komen en vergroten daarmee het engagement op het platform. Die twee dingen kunnen prima tegelijkertijd waar zijn, want een gebruiker kan een spelletje oprecht leuk vinden terwijl het voor LinkedIn commercieel aantrekkelijk is dat diezelfde gebruiker vaker terugkomt en langer op het platform blijft.<\/p>

Juist daarom valt de formulering \u201cNeed a 30 second break?\u201d<\/em> op, want LinkedIn verkoopt hier niet alleen een spelletje maar koppelt het expliciet aan het idee van een pauze.<\/p>

Een pauze waarbij je vooral morgen weer terug moet komen<\/strong><\/p>

Wie af en toe een LinkedIn-puzzel oplost, zal waarschijnlijk niet bewust bezig zijn met alle mechanismen die daaromheen zijn gebouwd, maar LinkedIn beschrijft die zelf vrij uitgebreid in zijn helpomgeving. Je kunt dagelijkse streaks opbouwen en naarmate die langer worden nieuwe mijlpalen ontgrendelen, terwijl je na het spelen onder andere je winstpercentage, beste score en langste reeks kunt bekijken en via zogenaamde gouden prestaties kunt zien hoe je het doet ten opzichte van connecties, collega’s, alumni en CEO’s.<\/p>

Wie een dag niet speelt, raakt zijn streak in principe kwijt, tenzij er een streak freeze<\/em> beschikbaar is. Zo’n bescherming verdien je nadat je vijf spellen achter elkaar hebt gewonnen, waarna hij automatisch wordt ingezet wanneer je een dag overslaat. LinkedIn adviseert daarnaast om meldingen aan te zetten wanneer je eraan herinnerd wilt worden dat het volgende spel beschikbaar is, en het platform kan ook meldingen sturen wanneer connecties een spel hebben voltooid of hun score hebben gedeeld.<\/p>

Geen van die onderdelen hoeft op zichzelf problematisch te zijn en een streak is niet automatisch een bewijs dat een product verslavend is, maar bij elkaar vormen ze wel een omgeving waarin dagelijks terugkeren, voortgang boeken, vergelijken en opnieuw spelen expliciet onderdeel van het ontwerp zijn. Om beter te begrijpen waarom die combinatie relevant is, helpt het om terug te gaan naar een boek dat inmiddels ruim tien jaar oud is, maar nog steeds veel zegt over de manier waarop digitale producten worden ontworpen.<\/p>

Wat Hooked<\/em> ons hierover leert<\/strong><\/p>

In 2014 publiceerde Nir Eyal samen met Ryan Hoover Hooked: How to Build Habit-Forming Products<\/em>, waarin wordt beschreven hoe producten onderdeel kunnen worden van het dagelijkse gedrag van gebruikers. Het centrale Hook Model bestaat uit vier opeenvolgende fasen: een trigger<\/strong> die gedrag in gang zet, een relatief eenvoudige action<\/strong>, een variable reward<\/strong> en vervolgens een investment<\/strong>, waarbij de gebruiker iets in het product achterlaat of opbouwt waardoor de kans groter wordt dat hij of zij later opnieuw terugkomt.<\/p>

Voor LinkedIn Games is vooral die derde fase interessant, omdat Eyal binnen de variabele beloningen drie categorie\u00ebn onderscheidt: Rewards of the Tribe, Rewards of the Hunt en Rewards of the Self<\/strong>, oftewel de beloningen die voortkomen uit de groep, uit de zoektocht naar iets waardevols en uit ons eigen gevoel van competentie, beheersing en voltooiing.<\/p>

Wanneer je LinkedIn door die bril bekijkt, zie je dat het platform die drie soorten beloning inmiddels op een opvallend complete manier bij elkaar brengt.<\/p>

De groep: heeft iemand op mij gereageerd?<\/strong><\/p>

Rewards of the Tribe<\/em> zijn de sociale beloningen die voortkomen uit andere mensen en uit onze behoefte aan verbinding, erkenning, status, samenwerking en het gevoel ergens bij te horen. Sociale media zijn daar een voor de hand liggend voorbeeld van, omdat je wanneer je een platform opent niet precies weet of iemand op je heeft gereageerd, je bericht heeft geliket, een connectieverzoek heeft geaccepteerd of iets anders heeft gedaan waardoor jij je gezien of gewaardeerd voelt.<\/p>

LinkedIn zat natuurlijk altijd al vol met dit soort sociale beloningen. Je schrijft een post zonder te weten hoeveel mensen erop zullen reageren, plaatst een comment en ontdekt later dat daar een gesprek uit is ontstaan, stuurt iemand een connectieverzoek en ziet een paar uur later dat het is geaccepteerd, of opent LinkedIn omdat er een melding staat en je benieuwd bent wie iets met jou of jouw content heeft gedaan.<\/p>

Dat betekent niet dat iedere LinkedIn-gebruiker voortdurend op zoek is naar sociale bevestiging, maar het onvoorspelbare karakter van die interacties geeft wel steeds opnieuw een reden om te kijken of er iets is gebeurd. De ene keer staat er niets bijzonders tussen je notificaties, terwijl daar de volgende keer een reactie tussen kan zitten van precies de persoon met wie je al maanden in contact probeert te komen.<\/p>

De jacht: misschien staat er iets tussen wat ik nodig heb<\/strong><\/p>

De tweede categorie die Eyal beschrijft is Rewards of the Hunt<\/em>, waarbij de beloning ontstaat tijdens de zoektocht naar iets waardevols en je vooraf niet precies weet wanneer je datgene waarnaar je zoekt zult tegenkomen. Waar die zoektocht ooit letterlijk betrekking had op voedsel en andere schaarse middelen, vertaalt Eyal hetzelfde principe naar moderne digitale omgevingen waarin we op zoek zijn naar informatie, kansen of andere dingen die voor ons waarde hebben.<\/p>

Dat mechanisme is gemakkelijk te herkennen in LinkedIn, want wie door de feed scrolt weet nooit precies wat het volgende bericht gaat opleveren. De eerste paar berichten kunnen totaal niet relevant zijn, waarna je ineens een onderzoek tegenkomt dat precies aansluit bij je werk, iemand ziet die van baan is veranderd, een interessante vacature ontdekt, een potenti\u00eble klant voorbij ziet komen of een artikel vindt dat je later wilt lezen.<\/p>

Juist omdat je vooraf niet weet wanneer er iets relevants verschijnt, is er steeds een reden om nog iets verder te kijken, waarbij LinkedIn bovendien het voordeel heeft dat die zoektocht in een professionele context plaatsvindt en daardoor gemakkelijk als functioneel voelt. We zijn tenslotte niet zomaar aan het scrollen, maar ons netwerk aan het onderhouden, vakkennis aan het opdoen, ontwikkelingen in onze sector aan het volgen, personeel aan het zoeken of potenti\u00eble klanten in kaart aan het brengen, en een deel van de tijd is dat natuurlijk ook precies wat we aan het doen zijn. Tegelijkertijd verandert dat niets aan het onderliggende principe dat tussen heel veel informatie die weinig voor je betekent ineens iets kan zitten dat w\u00e9l waardevol is, terwijl je vooraf nooit weet bij welke volgende scroll je dat gaat vinden.<\/p>

Het individu: ik heb hem opgelost<\/strong><\/p>

Met de introductie van Games heeft LinkedIn ook een derde categorie veel nadrukkelijker aan het platform toegevoegd: Rewards of the Self<\/em>, waarbij de beloning niet primair van iemand anders komt of uit het vinden van informatie, maar uit ons eigen gevoel van competentie, beheersing en voltooiing.<\/p>

Een probleem oplossen, een taak afronden, ergens beter in worden of vooruitgang kunnen zien kan op zichzelf al bevredigend zijn, en precies dat mechanisme past goed bij de dagelijkse LinkedIn-spelletjes. Je lost een puzzel op, krijgt onmiddellijk te zien of je het goed hebt gedaan, ziet je score, verlengt je streak, bereikt uiteindelijk een nieuwe mijlpaal en weet dat er de volgende dag weer een nieuwe puzzel voor je klaarstaat.<\/p>

Voor veel van de traditionele beloningen op LinkedIn was nog een andere persoon nodig, omdat iemand jouw bericht moest liken, op je moest reageren, je uitnodiging moest accepteren of je een bericht moest sturen. Met een puzzel kan LinkedIn ook een beloning aanbieden waarvoor niemand anders iets hoeft te doen, omdat het oplossen van de puzzel en het gevoel dat je daarbij krijgt al voldoende kunnen zijn.<\/p>

Wat ik daar vanuit gedragsontwerp vooral interessant aan vind, is dat LinkedIn niet simpelweg een paar spelletjes aan zijn platform heeft toegevoegd, maar daarmee ook een type beloning veel nadrukkelijker beschikbaar heeft gemaakt dat voorheen minder centraal stond.<\/p>

Groep, jacht en individu komen bij elkaar<\/strong><\/p>

Wanneer je Hooked<\/em> naast LinkedIn legt, wordt daardoor zichtbaar dat het platform binnen \u00e9\u00e9n omgeving verschillende redenen kan bieden om terug te komen en nog even te blijven. Je kunt LinkedIn openen omdat je wilt weten of iemand op je heeft gereageerd, vervolgens door je feed scrollen omdat daar mogelijk iets relevants tussen staat en daarna, wanneer je toe bent aan iets anders, een puzzel oplossen waarmee je een score, streak of mijlpaal kunt behalen.<\/p>

Daar komt nog bij dat LinkedIn die categorie\u00ebn niet netjes van elkaar gescheiden houdt, want de individuele beloning van het spel wordt vervolgens opnieuw sociaal gemaakt doordat je scores kunt delen, jezelf kunt vergelijken met connecties, collega’s en andere groepen en kunt zien welke mensen uit jouw netwerk ook hebben gespeeld. Een Reward of the Self<\/em> kan daardoor weer onderdeel worden van een Reward of the Tribe<\/em>, terwijl een melding over een spel tegelijkertijd de trigger kan vormen voor een nieuwe ronde.<\/p>

Dat betekent nadrukkelijk niet dat LinkedIn daarmee automatisch verslavend is, en ik zou ook voorzichtig zijn met de inmiddels populaire neiging om ieder digitaal mechanisme terug te brengen tot een simpele \u2018dopaminehit\u2019. Ons beloningssysteem en ons gedrag zijn aanzienlijk ingewikkelder dan dat. Wat het model van Eyal w\u00e9l goed zichtbaar maakt, is hoe een digitale omgeving verschillende redenen om terug te keren naast en door elkaar kan aanbieden, waardoor er steeds opnieuw iets kan zijn dat onze aandacht trekt.<\/p>

Precies in die context vind ik het opvallend dat LinkedIn vervolgens zelf het woord break<\/strong> gebruikt.<\/p>

Is een andere digitale taak ook een pauze?<\/strong><\/p>

Als LinkedIn mij vertelt dat ik een break heb verdiend, wordt de volgende vraag namelijk wat we eigenlijk van een goede pauze verwachten. Stefan van der Stigchel, hoogleraar Cognitieve Psychologie aan de Universiteit Utrecht en gespecialiseerd in aandacht, benadrukt regelmatig dat onze aandacht gedurende de dag herstel nodig heeft en dat we juist de neiging hebben om de lege momenten waarin dat herstel zou kunnen plaatsvinden onmiddellijk weer op te vullen met nieuwe informatie.<\/p>

Even uit het raam kijken, een stukje lopen of een paar minuten niets doen vraagt iets anders van onze aandacht dan onmiddellijk overschakelen naar een volgende digitale activiteit. Wanneer je tijdens je werk stopt met een ingewikkeld document en vervolgens Zip opent, ben je weliswaar even met iets anders bezig, maar je ogen blijven op het scherm gericht en je aandacht krijgt direct een nieuwe opdracht waarbij je informatie moet verwerken, mogelijkheden moet afwegen en een oplossing moet vinden.<\/p>

Dat kan een prettige onderbreking van je werk zijn en het kan zelfs als ontspanning voelen, maar daarmee is het nog niet automatisch hetzelfde als herstel van je aandacht. Dat onderscheid tussen even iets anders doen<\/strong> en daadwerkelijk herstellen<\/strong> vind ik juist op de werkvloer relevant, omdat we het woord pauze vaak gebruiken voor allebei terwijl er cognitief iets anders gebeurt.<\/p>

Voor jouw ogen is het in ieder geval geen schermpauze<\/strong><\/p>

Vanuit een heel andere invalshoek maakt het Oogfonds iets vergelijkbaars zichtbaar met de 20-20-2-regel, waarbij na twintig minuten dichtbij kijken wordt geadviseerd om minstens twintig seconden in de verte te kijken en daarnaast minimaal twee uur per dag buiten te zijn.<\/p>

Die richtlijn is in de eerste plaats gericht op kinderen en jongvolwassenen en op het voorkomen of beperken van bijziendheid, dus het zou onjuist zijn om hem zonder die nuance als algemene productiviteitsregel voor iedere kantoormedewerker te presenteren. Het achterliggende principe laat echter wel heel concreet zien waarom het vreemd is om iedere verandering van digitale activiteit als pauze te beschouwen, want wanneer je na twintig minuten naar een document, mailprogramma of LinkedIn-feed hebt gekeken en vervolgens op hetzelfde scherm een puzzel opent, heb je het dichtbij kijken niet onderbroken.<\/p>

LinkedIn had op hetzelfde moment dus ook kunnen zeggen: \u201cNeed a 30 second break? Kijk even uit het raam, loop naar een collega of haal koffie zonder telefoon, want we zijn er straks ook nog.\u201d<\/em> Dat zou vanuit het businessmodel waarschijnlijk een wat minder aantrekkelijke boodschap zijn, maar vanuit de gebruiker bekeken eigenlijk een behoorlijk sympathieke.<\/p>

We leggen de verantwoordelijkheid vooral bij de medewerker<\/strong><\/p>

Hier raakt dat kleine spelletje voor mij aan een veel groter vraagstuk rond digitale vitaliteit en productiviteit op de werkvloer, omdat bijna iedere oplossing voor digitale overbelasting nog steeds begint bij het gedrag van het individu. We adviseren medewerkers om notificaties uit te zetten, hun smartphone weg te leggen, minder vaak hun mail te controleren, minder te scrollen, vaker pauze te nemen en bewuster met hun aandacht om te gaan, terwijl diezelfde medewerker tegelijkertijd functioneert in een digitale omgeving die steeds meer mogelijkheden biedt om aandacht te vragen en terugkeer te stimuleren.<\/p>

Daarmee wil ik de eigen verantwoordelijkheid van medewerkers niet wegpoetsen, want natuurlijk kunnen we zelf keuzes maken over hoe we technologie gebruiken. Alleen wordt die discussie te gemakkelijk wanneer we uitsluitend naar individuele discipline kijken en nauwelijks naar de omgeving waarin dat gedrag plaatsvindt, terwijl Teams, Outlook, WhatsApp, smartphones, nieuwssites en sociale platforms gedurende een werkdag allemaal op verschillende momenten een stukje van onze aandacht kunnen vragen.<\/p>

We kunnen mensen leren om daar beter mee om te gaan, maar digitale vitaliteit gaat wat mij betreft daarom niet alleen over persoonlijke smartphonegewoontes. Het gaat ook over de digitale werkarchitectuur die organisaties hebben gebouwd en over de cultuur die daaromheen is ontstaan: hoeveel communicatiekanalen gebruiken we, welke notificaties staan standaard aan, wanneer verwachten we een reactie, hoe normaal vinden we het dat iemand tijdens een vergadering zijn telefoon pakt, welk voorbeeld geven leidinggevenden en bestaan er gedurende een werkdag nog momenten waarop iemand werkelijk even niets hoeft te lezen, beantwoorden, verwerken of oplossen?<\/p>

Niet iedere digitale onderbreking is digitale ontkoppeling<\/strong><\/p>

Het onderzoek van professor Mariek Vanden Abeele en collega’s naar digitaal welzijn en digitale ontkoppeling helpt om die discussie breder te maken dan alleen schermtijd. In hun in 2024 gepubliceerde raamwerk onderscheiden zij vier manieren waarop digitale connectiviteit kan bijdragen aan digitaal onwelzijn: time displacement<\/strong>, waarbij digitaal gebruik andere activiteiten verdringt; interference<\/strong>, waarbij digitale media andere activiteiten onderbreken en onze aandacht versnipperen; boundary blurring<\/strong>, waarbij grenzen tussen bijvoorbeeld werk en priv\u00e9 vervagen; en exposure effects<\/strong>, die samenhangen met de inhoud, interacties en digitale functies waaraan we worden blootgesteld.<\/p>

Dat raamwerk is voor mij relevant omdat het duidelijk maakt waarom simpelweg vragen hoeveel minuten iemand op een scherm zit vaak onvoldoende zegt. Het maakt nogal uit wat iemand op dat scherm doet, hoe vaak het gebruik een andere activiteit onderbreekt, welke verwachtingen er rondom bereikbaarheid bestaan en welke kenmerken van de digitale omgeving steeds opnieuw om aandacht vragen.<\/p>

Daarom zou ik ook niet willen beweren dat dertig seconden Zip spelen aantoonbaar slecht voor je is, want daarvoor is geen basis en dat is uiteindelijk ook niet de interessante vraag. Wat w\u00e9l opvalt is dat LinkedIn het woord break<\/em> gebruikt voor een moment waarop je binnen dezelfde digitale omgeving actief blijft, terwijl je ogen op het scherm gericht blijven, je aandacht opnieuw wordt aangesproken en je terechtkomt in een systeem waarin scores, streaks, mijlpalen, vergelijkingen en meldingen zijn ingebouwd.<\/p>

Misschien is digitale substitutie<\/strong> daarom een betere omschrijving: je stopt met de ene digitale activiteit en vervangt die onmiddellijk door een andere, zonder dat je daadwerkelijk afstand neemt van het apparaat of de digitale omgeving waarin je al zat.<\/p>

Zo’n wisseling kan prettig zijn en hoeft helemaal niet verkeerd te zijn, maar ik zou hem niet automatisch verwarren met herstel.<\/p>

Wie draagt verantwoordelijkheid voor onze aandacht?<\/strong><\/p>

Daarmee kom ik uiteindelijk bij de vraag die ik veel relevanter vind dan de vraag of LinkedIn wel of geen spelletjes zou moeten aanbieden, want natuurlijk mag LinkedIn games maken en natuurlijk mogen mensen die spelen. Gebruikers hebben bovendien zelf verantwoordelijkheid voor de manier waarop zij met technologie omgaan en niemand wordt gedwongen om zijn streak in stand te houden.<\/p>

Tegelijkertijd is LinkedIn voor veel kenniswerkers niet zomaar een entertainmentplatform waar ze in hun vrije tijd af en toe terechtkomen, maar onderdeel van hun professionele omgeving. We zoeken er collega’s en medewerkers, onderhouden relaties met klanten, lezen vakinhoudelijke informatie, zoeken naar werk, volgen ontwikkelingen binnen onze sector en bouwen er aan onze professionele reputatie, waardoor LinkedIn zich op een andere plek in de werkdag bevindt dan veel puur recreatieve apps.<\/p>

Juist daarom vind ik het relevant dat een zakelijk platform aan de ene kant constateert dat de gebruiker misschien toe is aan een pauze, terwijl het die pauze aan de andere kant invult met een activiteit die verschillende mechanismen bevat om diezelfde gebruiker betrokken te houden en later opnieuw terug te laten komen.<\/p>

Hooked<\/em> werd ruim tien jaar geleden geschreven als een boek voor ondernemers, productontwikkelaars en ontwerpers die wilden begrijpen hoe producten onderdeel kunnen worden van gewoontes, waarbij triggers, eenvoudige acties, variabele beloningen en investeringen samen een terugkerende cyclus kunnen vormen. Inmiddels zijn we met digitale producten zo veel verder dat de vraag wat mij betreft niet meer alleen moet zijn hoe goed we zijn geworden in het bouwen van producten waar mensen graag naar terugkeren, maar ook welke verantwoordelijkheid hoort bij het vermogen om dat gedrag te be\u00efnvloeden.<\/p>

Want wanneer we serieus werk willen maken van digitale vitaliteit en productiviteit op de werkvloer, kunnen we niet aan de ene kant van medewerkers vragen om beter voor hun aandacht te zorgen en voldoende te herstellen, terwijl we aan de andere kant nauwelijks kijken naar de digitale omgeving waarin zij dat moeten proberen te doen.<\/p>

En misschien begint dat soms met iets heel kleins. Als je als platform zelf al constateert dat iemand toe is aan een break, laat diegene dan ook daadwerkelijk even gaan.<\/p>

We zijn er straks ook nog.<\/strong><\/p>

Bronnen<\/strong><\/p>

Eyal, N. (2014).<\/strong> Hooked: How to Build Habit-Forming Products<\/em>. Portfolio.<\/p>

LinkedIn. (2024, 7 oktober).<\/strong> LinkedIn announces Tango: Our 4th thinking-oriented game, plus new feature enhancements<\/em>. LinkedIn News.<\/p>

LinkedIn. (2025, 18 maart).<\/strong> LinkedIn announces Zip: Our 5th thinking-oriented game, plus new feature enhancements<\/em>. LinkedIn News.<\/p>

LinkedIn. (z.d.).<\/strong> Games on LinkedIn<\/em>. LinkedIn Help.<\/p>

LinkedIn. (z.d.).<\/strong> Reeksen in LinkedIn-games<\/em>. LinkedIn Help.<\/p>

LinkedIn. (z.d.).<\/strong> Manage notifications about games<\/em>. LinkedIn Help.<\/p>

Lunden, I. (2024, 1 mei).<\/strong> LinkedIn launches gaming: 3 logic puzzles aimed at extending time spent on its networking platform<\/em>. TechCrunch.<\/p>

Oogfonds. (z.d.).<\/strong> De 20-20-2-regel<\/em>. Oogfonds.<\/p>

Universiteit Utrecht. (2025, 12 mei).<\/strong> Leg die telefoon nou eens weg!<\/em>. Studium Generale, Universiteit Utrecht.<\/p>

Vanden Abeele, M. M. P., Vandebosch, H., Koster, E., de Leyn, T., Van Gaeveren, K., de Segovia Vicente, D., Van Bruyssel, S., van Timmeren, T., De Marez, L., Poels, K., DeSmet, A., De Wever, B., Verbruggen, M., & Baillien, E. (2024).<\/strong> Why, how, when, and for whom does digital disconnection work? A process-based framework of digital disconnection. Communication Theory, 34<\/em>(1), 3\u201317. https:\/\/doi.org\/10.1093\/ct\/qtad016<\/a><\/p>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

LinkedIn vindt dat je toe bent aan een break en stelt vervolgens voor om nog 30 seconden op LinkedIn te blijven. In dit artikel kijk ik naar de gedragsmechanismen achter LinkedIn Games, van streaks en meldingen tot de drie soorten beloningen uit Nir Eyals Hooked, en naar de vraag wat dit betekent voor digitale vitaliteit. Want als we van medewerkers verwachten dat ze beter omgaan met hun aandacht en voldoende herstellen, mogen we ook kijken naar de digitale omgeving die steeds meer redenen geeft om juist n\u00ed\u00e9t weg te gaan.<\/p>","protected":false},"author":3,"featured_media":5479,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_kad_post_transparent":"","_kad_post_title":"","_kad_post_layout":"","_kad_post_sidebar_id":"","_kad_post_content_style":"","_kad_post_vertical_padding":"","_kad_post_feature":"","_kad_post_feature_position":"","_kad_post_header":false,"_kad_post_footer":false,"_jetpack_memberships_contains_paid_content":false,"footnotes":""},"categories":[60,57],"tags":[],"class_list":["post-5477","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-smartphonegebruik-gedrag","category-focus-aandacht"],"jetpack_featured_media_url":"https:\/\/smartsapiens.com\/wp-content\/uploads\/2026\/10\/LinkedIn-hulp_-reeksen-in-games.png","jetpack_sharing_enabled":true,"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/smartsapiens.com\/en\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5477","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/smartsapiens.com\/en\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/smartsapiens.com\/en\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/smartsapiens.com\/en\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/smartsapiens.com\/en\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=5477"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/smartsapiens.com\/en\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5477\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":5480,"href":"https:\/\/smartsapiens.com\/en\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5477\/revisions\/5480"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/smartsapiens.com\/en\/wp-json\/wp\/v2\/media\/5479"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/smartsapiens.com\/en\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=5477"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/smartsapiens.com\/en\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=5477"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/smartsapiens.com\/en\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=5477"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}