Omdat volwassenen net zo vastzitten aan hun telefoon als hun kinderen, maar dat liever niet toegeven. Omdat wij, volwassenen, degene zijn die ongemerkt verslaafd zijn geraakt. Niet aan één spel, maar aan alles tegelijk. Nieuws, mail, notificaties, werkapps, socials. We wijzen naar kinderen en tieners, maar als je goed kijkt, zien zij ons net zo vaak (zo niet vaker) naar een scherm staren.
Vraag het maar aan een kind:”𝑀𝑖𝑗𝑛 𝑜𝑢𝑑𝑒𝑟𝑠 𝑧𝑒𝑔𝑔𝑒𝑛 𝑑𝑎𝑡 𝑖𝑘 𝑡𝑒 𝑣𝑒𝑒𝑙 𝑜𝑝 𝑚’𝑛 𝑡𝑒𝑙𝑒𝑓𝑜𝑜𝑛 𝑧𝑖𝑡, 𝑚𝑎𝑎𝑟 𝑧𝑒𝑙𝑓 𝑠𝑐𝑟𝑜𝑙𝑙𝑒𝑛 𝑧𝑒 𝑑𝑒 ℎ𝑒𝑙𝑒 𝑎𝑣𝑜𝑛𝑑. 𝑍𝑒 𝑛𝑜𝑒𝑚𝑒𝑛 ℎ𝑒𝑡 ‘𝑤𝑒𝑟𝑘’ 𝑜𝑓 ‘𝑒𝑣𝑒𝑛 𝑖𝑒𝑡𝑠 𝑜𝑝𝑧𝑜𝑒𝑘𝑒𝑛’. 𝑍𝑒 𝑏𝑒𝑔𝑟𝑖𝑗𝑝𝑒𝑛 𝑛𝑖𝑒𝑡 𝑤𝑎𝑎𝑟𝑜𝑚 𝑖𝑘 𝑜𝑝 𝑇𝑖𝑘𝑇𝑜𝑘 𝑤𝑖𝑙, 𝑚𝑎𝑎𝑟 𝑐ℎ𝑒𝑐𝑘𝑒𝑛 𝑧𝑒𝑙𝑓 𝑒𝑙𝑘𝑒 𝑡𝑖𝑒𝑛 𝑚𝑖𝑛𝑢𝑡𝑒𝑛 𝐵𝑢𝑖𝑒𝑛𝑟𝑎𝑑𝑎𝑟 𝑜𝑓 𝑒𝑒𝑛 𝑛𝑖𝑒𝑢𝑤𝑠-𝑎𝑝𝑝.”
𝗪𝗮𝘁 𝘄𝗲 𝗱𝗮𝗮𝗿𝗺𝗲𝗲 𝗼𝗻𝗯𝗲𝗱𝗼𝗲𝗹𝗱 𝘇𝗲𝗴𝗴𝗲𝗻 𝗶𝘀: 𝗵𝗲𝘁 𝗺𝗮𝗴, 𝗮𝗹𝘀 𝗷𝗲 𝘃𝗼𝗹𝘄𝗮𝘀𝘀𝗲𝗻 𝗯𝗲𝗻𝘁. En daarmee geven we precies het verkeerde voorbeeld. Niet omdat we dat willen, maar omdat we het zelf ook niet meer weten. Want eerlijk is eerlijk: hoe normaliseer je iets wat zó diep in je systeem zit? We denken dat we het goede voorbeeld geven door grenzen te stellen. Maar gedrag leer je niet door regels. Gedrag leer je door afkijken. En wat ze zien is vaak: afwezigheid. Niet omdat we dat zo willen, maar omdat we vastzitten in patronen die we zelf niet doorhebben. En precies daar begint het. Zoals in therapie: je kunt pas iets veranderen als je weet waar je in vastloopt. Welke reflexen automatisch zijn geworden. Wat je triggert. Waarom je doet wat je doet. Zonder dat inzicht blijf je rondjes draaien. Met dat inzicht ontstaat ruimte voor iets nieuws.
Niet voor meer schermpolitie in huis,maar voor volwassenen die zelf weer leren kiezen. Die hun eigen gedrag onder de loep nemen,omdat ze voelen dat het anders moet. En ja, daar profiteert uiteindelijk de jongere generatie van. Niet doordat we hen iets opleggen, maar omdat ze te maken krijgen met volwassenen die soms gewoon hun telefoon laten liggen en kiezen voor tijd in het hier en nu. Die niet altijd iets willen ‘afmaken’ of ‘checken’. Maar die plotseling even opkijken. Een vraag stellen. Echt luisteren. Zonder scherm ertussen.
We zeggen dat we meer menselijk contact willen, maar hebben een samenleving ingericht waarin een bericht versturen vrijwel niets kost en een persoonlijk gesprek steeds vaker wordt vervangen door tekst. Wat zou er gebeuren als we die verhouding een klein beetje veranderen? Een gedachte-experiment over digitale communicatie, eenzaamheid, werkgeluk en de economische waarde van menselijk contact.
LinkedIn vindt dat je toe bent aan een break en stelt vervolgens voor om nog 30 seconden op LinkedIn te blijven. In dit artikel kijk ik naar de gedragsmechanismen achter LinkedIn Games, van streaks en meldingen tot de drie soorten beloningen uit Nir Eyals Hooked, en naar de vraag wat dit betekent voor digitale vitaliteit. Want als we van medewerkers verwachten dat ze beter omgaan met hun aandacht en voldoende herstellen, mogen we ook kijken naar de digitale omgeving die steeds meer redenen geeft om juist níét weg te gaan.
